من ، سعید باعِدی ، سی ساله ، متولد خرمشهر و ساکن تهرانم. من از جنگ هیچ چیزی جز یک زیرزمین تاریک و صدای شلیک گلوله و انفجار بمب به یاد ندارم ولی چون از من خواسته اید ، همین تنها صحنه را با شما مرور می کنم:

من و حمید برای همیشه از خرمشهر رفتیم ، یعنی ما را بردند به تهران ؛ به پرورشگاه. من حمید بزرگ شدیم و سوختیم. من و حمید تنهای تنها ، در این دنیا فقط همدیگر را داشتیم. من و حمید در حالی که بزرگ می شدیم سوختیم. من و حمید برای همیشه تمام شدیم. یک روز که همین چند سال قبل بود ، تصمیم گرفتیم ، دیگر نسوزیم و نترسیم. بعد از آن روز ، حمید از ایران رفت و من ماندم کنار مادرم. مادرم سال بعد مرد و من ماندم و خودم. بعد ، من تنهای تنها شدم؛ تنها ترین آدم روی زمین. من ، الان هستم ولی بارها این سوال را از خودم می پرسم : چرا باشم؟ ای کاش در همان زیر زمین کشته می شدم.

قرار بر این شد که من قصه شبکوک را برای شما روایت کنم ، از همین ابتدای کار به خاطر ملال انگیز بودن نوشته ام عذر می خواهم. با وجود رامین و مهدی و حامد که هر سه دلنشین می نویسند ، بی ادبی بود نوشتن ِ من ، که انجام دادم و دست به نوشتن بردم.

دو سه سال قبل ، من و باقی شبکوکیان در منزل رامین عزیز جمع می شدیم و حول موضوعات مورد علاقه مان بحث و مطالعه می کردیم.در آن زمان رامین و مهدی و اندکی هم من ، چیزهایی در وبلاگهایمان می نوشتیم و خیلی دوست داشتیم روزی جایی درست کنیم تا در کنار هم بنویسیم. این شد جرقه ی اولیه کار. بعد ها با همکاری حامد و دوست مشترکمان محمد ( مدیر عامل شرکت سوفار ) راه اندازی شبکوک آغاز شد و  کار به اینجا رسید که این صفحات زیبا ، حاصل کار دوستان ما در شرکت سوفار و آماده ی نوشتن برای ما شد. در این بین ، با پیوستن دکتر حقی که استاد هر چهار نفر ما بوده و هست ، جمع ما رونق بیشتری گرفت.

نام شبکوک پیشنهاد رامین بود و یک شب که در منزل او بودیم ، با توضیحی که او داد قانع شدیم و دیدیم که همه ی ما مثل عرفایی که در شب به وجد می آیند ( این معنای واژه شبکوک است) ، شب نشینیم و برای به نام شبکوک خوانده شدن شایسته.

هر کدام از ما سودای خاصی در سر دارد و نوشته های هرکدام از ما رنگ و بوی خاص خودش را خواهد داشت. شاید چون اکثر ما فلسفه خوانده یا می خوانیم ، به نظر برسد که اینجا هم از بحث فلسفی پر خواهد شد ولی من که بعید می دانم ، هرچند فلسفه ، زمینه اصلی ماست ولی علاقه های بسیار دیگری داریم ، مثل اینکه ادبیات و جامعه شناسی و روانشناسی را هم پی می گیریم ، سری در سیاست داریم و دلی در عرفان و این همه کافی خواهد بود که حتی فلسفی نوشتنهایمان هم رنگ دیگری به خود بگیرد.

نکته ای در مورد صفحه اصلی شبکوک  بگویم و این معرفی کوتاه را به پایان برسانم. بالای بالای صفحه ، بالاتر از آرم شبکوک و در گوشه راست صفحه ، لینک صفحه اصلی شبکوک قرار دارد که از طریق آن می توانید از اینکه چه کسی اخیرا مطلبی نوشته است با خبر شوید؛ هر چند خانه ی مرتبی بود ، کمی آنرا به هم ریختیم و به زودی مرتب تر از قبل خواهد شد.

در پایان از دوستان عزیزم در شرکت سوفار داده پرداز ، علی الخصوص محمد و داریوش تشکر می کنم و امیدوارم با همراهی شما تجربه جالبی را آغاز کنیم و حرف های بزنیم در خور و قابل تامل.

 راه مي رفت و راه مي رفت ، شمردم ، از جلوي خانه ي ما حداقل سه باری رد می شد. هر روز عصر تمام پارك را سه دور مي زد . هميشه در فكر بود ، چهره اش نگران نبود ولي نگاه نافذش هميشه راه را براي خواندن احساسش مي بست . با آدم كه حرف مي زد ، خيال مي كردي صدايش از اعماق تاريكي مي آيد و گاهي كه مي خنديد ، احساس مي كردي كه جرقه اي در آن تاريكي زده شده است.

مدتي رفت و نبود. فكر كردم نكند آن رهگذر هميشه در فكر ِ محله مان اتفاقي برايش افتاده باشد. احوالش را از اين و آن پرسيدم ؛ يكي گفت خبر ندارم ، ديگري گفت : ميگن از اين محل رفته ، نفر سومي هم گفت : به نظرم مياد گرفتنش. و من كه كمي با او دمخور بودم ، احساس كردم هيچ كدام از اين اتفاقات نيفتاده است. بعدها فهميدم كه آن رهگذر عجیب، از محله ي ما نرفته ، بلكه براي قدم زدن و فكر كردن به محله ديگري مي رود : هر روز عصر از سر کوچه تاكسي سوار مي شود و سه خيابان بالاتر پياده شده و قدم مي زند و هر روز 10 بار بيمارستاني كه در آن خيابان هست را دور مي زند ، گاهي گلي مي خرد ، داخل بيمارستان مي شود و ساعتي بعد با لبخندي بر لب از آنجا خارج شده ، روي اولين صندلي مي نشيند ، ده دقيقه اي گريه مي كند و بعد سوار تاكسي شده و بر مي گردد.

رهگذر غمگين ، يك عادم عاديست ، كاملا عادي ؛ از خودم مي پرسم : مگر هر آدم عادي چقدر راز دارد كه اين همه پيچيده به نظر مي آيد؟