راه مي رفت و راه مي رفت ، شمردم ، از جلوي خانه ي ما حداقل سه باری رد می شد. هر روز عصر تمام پارك را سه دور مي زد . هميشه در فكر بود ، چهره اش نگران نبود ولي نگاه نافذش هميشه راه را براي خواندن احساسش مي بست . با آدم كه حرف مي زد ، خيال مي كردي صدايش از اعماق تاريكي مي آيد و گاهي كه مي خنديد ، احساس مي كردي كه جرقه اي در آن تاريكي زده شده است.

مدتي رفت و نبود. فكر كردم نكند آن رهگذر هميشه در فكر ِ محله مان اتفاقي برايش افتاده باشد. احوالش را از اين و آن پرسيدم ؛ يكي گفت خبر ندارم ، ديگري گفت : ميگن از اين محل رفته ، نفر سومي هم گفت : به نظرم مياد گرفتنش. و من كه كمي با او دمخور بودم ، احساس كردم هيچ كدام از اين اتفاقات نيفتاده است. بعدها فهميدم كه آن رهگذر عجیب، از محله ي ما نرفته ، بلكه براي قدم زدن و فكر كردن به محله ديگري مي رود : هر روز عصر از سر کوچه تاكسي سوار مي شود و سه خيابان بالاتر پياده شده و قدم مي زند و هر روز 10 بار بيمارستاني كه در آن خيابان هست را دور مي زند ، گاهي گلي مي خرد ، داخل بيمارستان مي شود و ساعتي بعد با لبخندي بر لب از آنجا خارج شده ، روي اولين صندلي مي نشيند ، ده دقيقه اي گريه مي كند و بعد سوار تاكسي شده و بر مي گردد.

رهگذر غمگين ، يك عادم عاديست ، كاملا عادي ؛ از خودم مي پرسم : مگر هر آدم عادي چقدر راز دارد كه اين همه پيچيده به نظر مي آيد؟

دوستي كه اندكي بزرگ تر از من است ، مي گفت خيلي از اين مسائلي ( مثل معنا و مرگ و زندگي و خدا و ... ) كه اين روزها با شور و هيجان درگيرش هستي ، در آينده كمرنگ مي شوند و چيزهاي ديگري جاي آنها را مي گيرد. او چنان صحبت مي كرد كه معنايش اين بود : " چندان جدي نگير ، زمان همه ي اين ها را محو مي كند". ولي من نتوانستم و نمي توانم باور كنم . تو خودت مي داني كه چگونه درگيرم ، و از روز و شبهايم باخبري ؛ از تو مي پرسم : آيا من آنگونه شده ام ؟ در آن روزها كه تو هستي چه چيزي جاي اين مسائل را گرفته است ؟ آيا هنوز هم مثل امروز ، فكر مي كني زندگي ِ بدون شور و شيدايي زندگي نيست ؟ برايت دعا مي كنم ، برايم دعا كن.

دل من همي داد گفتي گوايي 
                         كه باشد مرا روزي از تو جدايي

بلي هر چه خواهد رسيدن به مردم 
                          بر آن دل دهد هر زماني گوايي

من اين روز را داشتم چشم و زين غم 
                           نبوده ست با روز من روشنايي

جدايي گمان برده بودم وليكن 
                           نه چندان كه يك سو نهي آشنايي

به جرم چه راندي مرا از در خود 
                            گناهم نبوده ست جز بيگنايي

بدين زودي از من چرا سير گشتي 
                             نگارا بدين زود سيري چرايي

كه دانست كز تو مرا ديد بايد 
                            به چندان وفا اين همه بي وفايي

سپردم به تو دل ندانسته بودم 
                            بدين گونه مايل به جور و جفايي

دريغا دريغا كه آگه نبودم 
                            كه تو بي وفا در جفا تا كجايي

همه دشمني از تو ديدم وليكن 
                            نگويم كه تو دوستي را نشايي

نگارا من از آزمايش به آيم 
                            مرا باش تا بيش ازين آزمايي