دوستي كه اندكي بزرگ تر از من است ، مي گفت خيلي از اين مسائلي ( مثل معنا و مرگ و زندگي و خدا و ... ) كه اين روزها با شور و هيجان درگيرش هستي ، در آينده كمرنگ مي شوند و چيزهاي ديگري جاي آنها را مي گيرد. او چنان صحبت مي كرد كه معنايش اين بود : " چندان جدي نگير ، زمان همه ي اين ها را محو مي كند". ولي من نتوانستم و نمي توانم باور كنم . تو خودت مي داني كه چگونه درگيرم ، و از روز و شبهايم باخبري ؛ از تو مي پرسم : آيا من آنگونه شده ام ؟ در آن روزها كه تو هستي چه چيزي جاي اين مسائل را گرفته است ؟ آيا هنوز هم مثل امروز ، فكر مي كني زندگي ِ بدون شور و شيدايي زندگي نيست ؟ برايت دعا مي كنم ، برايم دعا كن.

دل من همي داد گفتي گوايي 
                         كه باشد مرا روزي از تو جدايي

بلي هر چه خواهد رسيدن به مردم 
                          بر آن دل دهد هر زماني گوايي

من اين روز را داشتم چشم و زين غم 
                           نبوده ست با روز من روشنايي

جدايي گمان برده بودم وليكن 
                           نه چندان كه يك سو نهي آشنايي

به جرم چه راندي مرا از در خود 
                            گناهم نبوده ست جز بيگنايي

بدين زودي از من چرا سير گشتي 
                             نگارا بدين زود سيري چرايي

كه دانست كز تو مرا ديد بايد 
                            به چندان وفا اين همه بي وفايي

سپردم به تو دل ندانسته بودم 
                            بدين گونه مايل به جور و جفايي

دريغا دريغا كه آگه نبودم 
                            كه تو بي وفا در جفا تا كجايي

همه دشمني از تو ديدم وليكن 
                            نگويم كه تو دوستي را نشايي

نگارا من از آزمايش به آيم 
                            مرا باش تا بيش ازين آزمايي